article
1.6366272
In mijn tienerjaren hing ik iedere avond met m'n vrienden rond op het pleintje van de huishoudschool in Terneuzen. Een beetje voetballen, ouwehoeren, maar we deden vooral niets. Nu noem je dat een hangjongere. Een van ons, Donny Benjaminsz, bleek een gitaartalent te zijn, en zo kwamen er avonden dat we liedjes maakten. 'Joehoe die van mie past in die van joehoe' kreeg de meeste bijval. Het was eigenlijk niet meer dan puberale onzin en we deden er niets mee.
Lamaketta's
In mijn tienerjaren hing ik iedere avond met m'n vrienden rond op het pleintje van de huishoudschool in Terneuzen. Een beetje voetballen, ouwehoeren, maar we deden vooral niets. Nu noem je dat een hangjongere. Een van ons, Donny Benjaminsz, bleek een gitaartalent te zijn, en zo kwamen er avonden dat we liedjes maakten. 'Joehoe die van mie past in die van joehoe' kreeg de meeste bijval. Het was eigenlijk niet meer dan puberale onzin en we deden er niets mee.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-maikel-harte/lamaketta-s-1.6366272
2016-09-10T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970196.1473766168!image/image-3970196.jpg
Terneuzen,Concert,Muziek,Reunie,Lamaketta's,hermes
Columns Maikel Harte
Home / Extra / Columns / Columns Maikel Harte / Lamaketta's

Lamaketta's

Foto's
1
Reacties
Reageer
    In mijn tienerjaren hing ik iedere avond met m'n vrienden rond op het pleintje van de huishoudschool in Terneuzen. Een beetje voetballen, ouwehoeren, maar we deden vooral niets. Nu noem je dat een hangjongere. Een van ons, Donny Benjaminsz, bleek een gitaartalent te zijn, en zo kwamen er avonden dat we liedjes maakten. 'Joehoe die van mie past in die van joehoe' kreeg de meeste bijval. Het was eigenlijk niet meer dan puberale onzin en we deden er niets mee.
    Tien jaar geleden stopte ik ermee. Het was alsof je de verkering uitmaakte.

    Daar kwam pas verandering in toen mijn zus een tweeling kreeg en we voor dit heuglijke feit een liedje maakten. Op een zaterdagavond togen Donny en ik naar Porgy en Bess in Terneuzen en met hulp van Toine Metselaar op drums en Jean-Paul Harreman op bas namen we daar 'M'n zuster kriegt een tweeling' op. Als vervolgens m'n beste vriend Jean aan de bar van café 't Bierwinkeltje een optreden regelt, hebben we ineens een band: De Lamaketta's (Zeeuws voor 'laat maar, ik heb het al'). Af en toe traden we op, maar veel succes hadden we niet. Een cd-tje in 2002 bracht daarin verandering. Aangevuld met Friso van Wijck en Arno Francke werd het drie keer in de week optreden, reden we naar Leeuwaren, Nijmegen en Breda, hadden we een notering in de Mega-Top 100, en een eigen festival aan de zeedijk. Geweldige tijd was dat.

    Tien jaar geleden stopte ik ermee. Een moeilijke beslissing, maar met inmiddels een drukke baan en een gezin trok ik het niet meer. Het was alsof je de verkering uitmaakte. De laatste tijd begon het echter weer te kriebelen. Nog één keer knallen, dat gevoel bekroop me. Ik bleek niet de enige, ook de rest van de band had er wel weer eens zin. Vorige week hebben we met z'n allen besloten om een vergunning te vragen voor een eenmalig reünieconcert van de Lamaketta's op 8 juli 2017. Aan de zeediek. Ik hoop dat het mag, ik heb er nu al zo'n verschrikkelijk veel zin in.