article
1.6680428
In Huize Harte geldt als regel om de zondagmiddagen zoveel als mogelijk vrij te houden om als gezin leuke dingen te doen. Het lukt niet altijd maar vaak zijn we op zondagmiddag in een bos, op een strand of in speeltuin te vinden.
Boeren
In Huize Harte geldt als regel om de zondagmiddagen zoveel als mogelijk vrij te houden om als gezin leuke dingen te doen. Het lukt niet altijd maar vaak zijn we op zondagmiddag in een bos, op een strand of in speeltuin te vinden.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-maikel-harte/boeren-1.6680428
2016-11-26T07:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970196.1473766168!image/image-3970196.jpg
Zeeuws nieuws,dnr
Columns Maikel Harte

Boeren

Foto's
1
Reacties
Reageer
    In Huize Harte geldt als regel om de zondagmiddagen zoveel als mogelijk vrij te houden om als gezin leuke dingen te doen. Het lukt niet altijd maar vaak zijn we op zondagmiddag in een bos, op een strand of in speeltuin te vinden.

    Voor mij zijn de ritjes door de polder al een traktatie. Geweldig vind ik dat : op het gemakje over de dijken rijden, een beetje “schumen” bij de boerderijen en diekhuusjes en kijken hoe het land er bij staat. Dat deden wij vroeger van huis uit al en het is mooi om dat nu met m’n eigen kinderen te doen. 

    Maar hoe lang blijft het landschap nog zoals het is? Ik schrik van het bericht dat veel boeren geen opvolger hebben en eigenlijk niet weten hoe het verder moet. Het zal toch niet waar zijn? Het hele land is op z’n kop gezet om ontpoldering tegen te gaan, want schaarse landbouwgrond mag niet verloren gaan, terwijl er dan straks niemand meer is die landbouwgrond wil hebben. Bijzonder. 

    Onder de veehouders is het probleem het grootst onder de schapenboeren, zo heb ik begrepen. Nu ben ik geen grote schapenvleesliefhebber, het is eens een enkele keer na een zware stapavond dat ik het in de vorm van shoarma nuttig, maar grazende schapen op de dijken is wel een mooi zicht. 

    Onder groentetelers schijnen vooral spruitjesboeren de grootste problemen te hebben om opvolging te vinden. Dat zou ik pas erg vinden, als er straks geen spruitjes meer zouden zijn. Heerlijk, ik eet ze het liefst met pickles, maar dat schijnt een smaakervaring te zijn die alleen mijn broer en ik kunnen waarderen. Hoe je ze ook eet, als we ze maar kunnen blijven eten. 

    Ik denk altijd dat dit soort problemen vooral economisch zijn: als je ergens heel veel mee kan verdienen zijn er ook mensen die het willen doen. Dus, allemaal aan de shoarma met spruitjes. Of het lekker is weet ik niet, maar het is voor een goed doel: ons landschap.