article
1.6611722
Laatst was ik jarig. 42 jaar alweer. Ik vier het eigenlijk nooit, al heel lang niet meer. M’n moeder haalde het laatst nog eens aan: mijn 9de verjaardag vierde ik al niet meer. Geen kinderfeestje, niks. Dat hou ik dus al 33 jaar vol.
André
Laatst was ik jarig. 42 jaar alweer. Ik vier het eigenlijk nooit, al heel lang niet meer. M’n moeder haalde het laatst nog eens aan: mijn 9de verjaardag vierde ik al niet meer. Geen kinderfeestje, niks. Dat hou ik dus al 33 jaar vol.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-maikel-harte/andr%C3%A9-1.6611722
2016-11-05T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970196.1473766168!image/image-3970196.jpg
Terneuzen,Taal,Column,verjaardag,hermes
Columns Maikel Harte

André

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Laatst was ik jarig. 42 jaar alweer. Ik vier het eigenlijk nooit, al heel lang niet meer. M’n moeder haalde het laatst nog eens aan: mijn 9de verjaardag vierde ik al niet meer. Geen kinderfeestje, niks. Dat hou ik dus al 33 jaar vol.
    Hij was ruim twintig jaar ouder, maar we hadden een klik

    Mijn kinderen begrijpen er niets van, die staan dan ook om zeven uur ’s morgens naast m’n bed de longen uit hun lijf te zingen. Het is dat ze dat doen, want als ik alleen zou wonen zou ik mijn verjaardag waarschijnlijk vergeten. Taart haal ik nog wel voor de kinderen en voor mijn collega’s op kantoor.

    Toch wachtte mij dit jaar een aangename verrassing. Toen ik op kantoor kwam, vertelde mijn secretaresse dat er gebeld was vanuit Amsterdam ‘door een ouwe gabber’, hij wilde zijn naam niet zeggen, hij zou rond tien uur terugbellen. Ik dacht dat het een grap was. Dat bleek niet het geval te zijn. Het was André die belde. Tijdens mijn studententijd werkte ik als uitzendkracht onder meer bij AON, een verzekeraar in Amsterdam, daar deed ik het archief. André was een van mijn leidinggevenden. Hij was ruim twintig jaar ouder, maar we hadden een klik. Hij speelde gitaar, hield van blues en je kon geweldig met hem lachen. Ik heb nog eens opgetreden bij hem thuis.

    Het uitzendwerk stopte echter, we belden nog wel eens, en mezelf kennende zal ik wel niet meer teruggebeld hebben, ik ben daar nogal slecht in.

    Ik was dan ook aangenaam verrast dat hij weer belde. Hij begon er meteen over dat ik bijna was ontslagen. ,,Weet je nog dat je met dossiers bezig was en dat je zei dat je doorging. Vervolgens waren we je kwijt. Schelden dat we op je deden: ‘Waar is die lul nou?’ Heb je je de andere morgen uit moeten leggen dat ‘doorgaan’ in je dialect betekent dat je ‘weggaat’. De baas geloofde je niet. Weet je het nog?”

    Ik weet het nog André, daarom zit ik nu hier en jij daar in Amsterdam.