article
1.6500185
In mijn mand zitten acht bollen donkerpaarse wol, ooit aangeschaft met de intentie een omslagdoek te breien. De eerste paar centimeter zijn nog ergens te ontwaren. Maar ik raakte de juiste naalden kwijt. Een ander project kwam op mijn pad. Een tijdje lagen de bollen nog onder mijn bank, maar uiteindelijk zijn ze in de mand terechtgekomen.
Plannen
In mijn mand zitten acht bollen donkerpaarse wol, ooit aangeschaft met de intentie een omslagdoek te breien. De eerste paar centimeter zijn nog ergens te ontwaren. Maar ik raakte de juiste naalden kwijt. Een ander project kwam op mijn pad. Een tijdje lagen de bollen nog onder mijn bank, maar uiteindelijk zijn ze in de mand terechtgekomen.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-maan-leo/plannen-1.6500185
2016-10-07T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6501520.1476248138!image/image-6501520.jpg
Middelburg,Bekende personen-media,Krant,Column,hermes
Columns Maan Leo

Plannen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    In mijn mand zitten acht bollen donkerpaarse wol, ooit aangeschaft met de intentie een omslagdoek te breien. De eerste paar centimeter zijn nog ergens te ontwaren. Maar ik raakte de juiste naalden kwijt. Een ander project kwam op mijn pad. Een tijdje lagen de bollen nog onder mijn bank, maar uiteindelijk zijn ze in de mand terechtgekomen.
    De realiteit blijkt als altijd weerbarstiger

    Ook in de mand: dat rokje dat ik dacht te gaan maken van stipjesstof. Het patroon bleek toch niet helemaal te passen, het seizoen veranderde en toen had ik geen rokje meer nodig. Naast het rokje vind je de kalligrafeerpen waarmee ik zulke grote ambities had. De pen wordt geflankeerd door bijna de gehele Russische literatuurgeschiedenis. Elke winter neem ik me weer voor mijn tanden te zetten in Poesjkin, Tolstoj en Dostojevski. Maar altijd is er wel een recenter boek dat mijn aandacht opeist, en Aleksander, Leo en Fjodor worden verbannen naar de mand. Gelukkig hebben ze daar wel voortreffelijk gezelschap.

    Van mijn dansaspiraties bijvoorbeeld. Ik droom van bevallig zweven over de dansvloer, in de armen van een innemend heerschap, omzwermd door een licht ruisende baljurk. Maar de realiteit blijkt als altijd weerbarstiger: de lessen moeilijk te plannen, het heerschap niet zo bevallig, de jurk en mijn motoriek te stug. En zo kwam ook die droom in de mand terecht, samen met de brainwave dat ik ooit Esperanto zal kunnen spreken. Dat ik een proefschrift zal schrijven. Dat ik het achtuurjournaal zal presenteren.

    Er is ruimte genoeg in mijn mand: zelfs mijn naar een schoffel hunkerende achtertuin past er met gemak in. Af en toe haal ik mijn mand tevoorschijn en werp er een voorzichtige blik in. Het is makkelijk me schuldig te voelen of gefrustreerd te raken, maar ik kies ervoor dat niet te doen. Nee, ik koester deze verzameling gebroken dromen.