article
1.6175600
Als columnist krijg je veel kritiek. De laatste doodsbedreiging die ik incasseerde is alweer even geleden, maar op straat word ik dagelijks aangesproken op de 1800 tekens die ik elke week weer produceer.
Navelstaren
Als columnist krijg je veel kritiek. De laatste doodsbedreiging die ik incasseerde is alweer even geleden, maar op straat word ik dagelijks aangesproken op de 1800 tekens die ik elke week weer produceer.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-maan-leo/navelstaren-1.6175600
2016-07-08T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.4161205.1475821783!image/image-4161205.jpg
Middelburg,Bekende personen-media,Krant,Navelstaren,hermes
Columns Maan Leo
Home / Extra / Columns / Columns Maan Leo / Navelstaren

Navelstaren

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Als columnist krijg je veel kritiek. De laatste doodsbedreiging die ik incasseerde is alweer even geleden, maar op straat word ik dagelijks aangesproken op de 1800 tekens die ik elke week weer produceer.
    Soms lijken mensen niet te beseffen dat ik columnist en geen journalist ben.

    Meestal zijn de commentaren positief van aard. Toen ik schreef over Sylvana Simons werd die column gebruikt in een les van het vak Nederlands op een middelbare school. Soms heb ik duidelijk een gevoelige snaar geraakt, zoals toen een oudere professor van UCR mij verzekerde dat er met haar heus nog wel regelmatig werd gesjanst, nadat ik had geschreven dat jonge vrouwen in de zomer vaak ongepast aangesproken worden. Soms lijken mensen niet te beseffen dat ik columnist en geen journalist ben, bijvoorbeeld toen ik opmerkte dat de Zeeuwse trein wat mij betreft niet op ieder stationnetje hoeft te stoppen en de krant bedolven werd onder de boze berichten. Tja, als columnist spreek ik puur op persoonlijke titel, en ik hoef nou eenmaal niet twee keer per uur in Krabbendijke te zijn.

    Radicaal subjectief

    Maar er is een vorm van commentaar die vaker terugkomt en waarvan ik het moeilijk vind hem af te schudden. Dat is de kritiek dat mijn columns navelstaarderig zijn. Natuurlijk, het is een bewuste keus om radicaal subjectief te schrijven, om iedere week expliciet mijn eigen leven en belevingswereld de krant in te slingeren. Maar toch wantrouw ik die kritiek. Omdat ik ergens het gevoel heb dat iemand als Martin Bril, of om het dichter bij huis te zoeken, Jan van Damme, nooit met deze kritiek werd geconfronteerd. Voor mijn gevoel hangt dit samen met het idee-fixe dat als mannen iets persoonlijks schrijven dit kennelijk universele zeggingskracht heeft, terwijl als vrouwen dat doen, het een persoonlijk wissewasje is. Maar ach, dat zal vast weer een navelstaarderige mening van ondergetekende zijn, nietwaar?