article
1.6519255
Moet het? Ja, het moet. Ik hoor zo veel geknor en gerasp om me heen, allemaal over Zeeuws-Vlaanderen. Ze dit en ze dat. Ze kunnen daar alleen maar klagen, ze denken daar altijd dat ze tekort worden gedaan, ze denken dat heel Zeeland, heel Nederland, heel de wereld het slecht met hen voor heeft.
Sticker
Moet het? Ja, het moet. Ik hoor zo veel geknor en gerasp om me heen, allemaal over Zeeuws-Vlaanderen. Ze dit en ze dat. Ze kunnen daar alleen maar klagen, ze denken daar altijd dat ze tekort worden gedaan, ze denken dat heel Zeeland, heel Nederland, heel de wereld het slecht met hen voor heeft.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-jan-van-damme/sticker-1.6519255
2016-10-12T05:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.5598367.1473765733!image/image-5598367.jpg
Middelburg,Cultuur,Column,hermes
Columns Jan van Damme

Sticker

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Moet het? Ja, het moet. Ik hoor zo veel geknor en gerasp om me heen, allemaal over Zeeuws-Vlaanderen. Ze dit en ze dat. Ze kunnen daar alleen maar klagen, ze denken daar altijd dat ze tekort worden gedaan, ze denken dat heel Zeeland, heel Nederland, heel de wereld het slecht met hen voor heeft.
    Een jeugd in Groede, die raak je kennelijk nooit meer kwijt

    Ze, ze, ze. 

    Na een half mensenleven buiten de regio gewoond te hebben, ben ik het gevoel nog niet kwijt. Wie het over ‘hullie daar onder de Schelde’ heeft, spreekt ook mij aan. Een gewaardeerde vriend liet me laatst bij een praatje over een nieuw boek kiezen uit drie stickers, waarvan ik er één op m’n voorhoofd mocht plakken: historicus, journalist of Zeeuws-Vlaming.

    Ook tot mijn eigen verbazing koos ik blind voor de laatste. Dat is kennelijk wel wat een jeugd in Groede met je doet: die raak je nooit meer kwijt. Ik kom erop, natuurlijk naar aanleiding van het Zeeuws-Vlaanderen-vooruit-verhaal, gisteren in de krant. Met al die Zeeuws-Vlamingen met hun duimen omhoog.

    Ze, ze, ze.

    Ik hoef dat niet zo, die bevestiging dat je tussen Cadzand en Nieuw-Namen altijd de zon kunt zien schijnen. Dat weet ik al, het aantal zonuren is geteld. Eens in de zoveel tijd maak ik een nostalgische Groede-tour. Over de markt, langs mijn geboortehuis tegenover de Drie Koningen, ik zwaai naar Marleen en Huub in hun supermarkt, in het Slijkstraatje verwonder ik me over het opgepimpte vroeger. Veel mensen ken ik er niet meer. Ik voel me ook een beetje bekeken. Toerist in eigen dorp.

    Ze, ze, ze.

    Natuurlijk komt het nooit goed met dat Zeeuws-Vlaamse minderwaardigheidscomplex. Het hoort erbij, het zal nooit verdwijnen. Pas als een Zeeuws-Vlaming niet meer klaagt, dan moeten we ons zorgen gaan maken.