article
1.6149223
Alle huiskamers lichtten groen op, toen ik maandagavond laat van Middelburg naar Domburg reed.
Sprookje
Alle huiskamers lichtten groen op, toen ik maandagavond laat van Middelburg naar Domburg reed.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-jan-van-damme/sprookje-1.6149223
2016-06-29T05:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.5598367.1473765733!image/image-5598367.jpg
Domburg,Recreatie,EK,Column,hermes
Columns Jan van Damme

Sprookje

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Alle huiskamers lichtten groen op, toen ik maandagavond laat van Middelburg naar Domburg reed.

    Engeland-IJsland was aan de gang. Op het veld lieten de Engelsen zien dat het voetbal op hun eiland zal zijn uitgevonden. Maar dat wil nog niet zeggen dat de huidige generatie grootverdieners de bal tussen de twee palen en onder de lat door kan schieten. Ja, vanaf elf meter, maar daar bleef het bij. IJsland grossiert niet voor niks in sagen en legenden.

    Ik was op weg naar het jarige Badhotel in Zeelands oudste badplaats. Anderhalve eeuw geleden werd daar een voor die tijd chic hotel gebouwd met wel vier toiletten, die aangesloten waren op een beerput onder het gebouw. De huidige directeur Govert Franzen liet ter opluistering van het feest een 'son et lumière' maken, een klank- en lichtspel maar dan wel met hedendaagse middelen. Op de voorgevel van het gebouw werden foto's en films geprojecteerd, die de geschiedenis van het hotel en de badplaats in vogelvlucht voorbij lieten komen. Ik stond er met een paar honderd Domburgers en Zeeuwen van elders een kleine drie kwartier naar te kijken. Overdonderend en overweldigend vond ik het.

    Wat me nog het meest zal bijblijven is dat filmpje uit de naoorlogse jaren van de vorige eeuw. Hele gezinnen zag je druk aan het scheppen op het strand, het zandkasteel was misschien wel twee meter hoog. Het zal een filmpje geweest zijn uit een familiearchief, zoals we dat kennen van het programma Trugkieke. Waren het vroege Engelse toeristen? In de volgende scène hield een stelletje durfallen stand op het kasteel, terwijl de vloed hen al tot het middel reikte en hun kasteel zienderogen afkalfde.

    Toch bleven ze zitten.

    Net als de IJslanders in het Stade de Nice en wij op het gazon van het Badhotel wisten zij het toen al zeker: sprookjes bestaan.