article
1.6205603
Lieve Myriam, lieve Jasper. Met die woorden begonnen we zaterdag. En zo eindigden we zondag, toen we jullie uitzwaaiden voor een paar welverdiende wittebroodsdagen. Geen blikjes aan de trekhaak van de auto, die hadden we gek genoeg niet. Het bosje plastic flessen was een slap alternatief. Maar het ging om het idee.
Jawoord
Lieve Myriam, lieve Jasper. Met die woorden begonnen we zaterdag. En zo eindigden we zondag, toen we jullie uitzwaaiden voor een paar welverdiende wittebroodsdagen. Geen blikjes aan de trekhaak van de auto, die hadden we gek genoeg niet. Het bosje plastic flessen was een slap alternatief. Maar het ging om het idee.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-jan-van-damme/jawoord-1.6205603
2016-07-20T04:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.5598367.1473765733!image/image-5598367.jpg
Gezin,Rijksmuseum,Column,hermes,Vlissingen
Columns Jan van Damme

Jawoord

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Lieve Myriam, lieve Jasper. Met die woorden begonnen we zaterdag. En zo eindigden we zondag, toen we jullie uitzwaaiden voor een paar welverdiende wittebroodsdagen. Geen blikjes aan de trekhaak van de auto, die hadden we gek genoeg niet. Het bosje plastic flessen was een slap alternatief. Maar het ging om het idee.
    Of ik juist wel of beter niet naar de kapper moest gaan


    Wat hadden we afgelopen weekeinde een geluk. Met onze oudste zoon en onze prachtige schoondochter, met de familie en de nieuwe schoonfamilie, met de gasten, met de locatie op het platteland in de buurt van Den Bosch, met het onverwacht huidstrelende zonnetje en de zwoele avond. Een trouwfeest, als je de foto’s terugziet lijken de beelden zo geplukt uit een hoogzomerse familiefilm in Spanje of Italië. Jullie moeten er vast van bekomen.

    Ik ook. Ik was nog niet eerder vader van de bruidegom. Kon me er ook moeilijk een voorstelling van maken. Weken, nee maanden heb ik gedubd over de vraag of ik nog in mijn linnen pak van een paar zomers geleden aan kon komen met het oog op mijn nieuw verworven kilo’s. Of ik juist wel of beter niet naar de kapper moest gaan. Of ik jullie speechend een hart onder de riem moest steken. Ik heb alle vragen met een oprecht en kordaat ‘ja’ beantwoord. Net als jullie.

    Lieve Myriam, lieve Jasper. Een nieuwe tijd is aangebroken. Natuurlijk, jullie wonen al lang samen. Toch, zo’n jawoord, zo’n handtekening in het trouwboekje, ik moet er nog steeds iets bij wegslikken als ik bedenk hoe jullie elkaar opnieuw leken te vinden. Dat de trouwjurk iets was uitgelegd kon je vrijwel niet zien. 

    Een nieuwe fase. ‘Missie volbracht’, zei één van de feestgangers terwijl hij ons van harte feliciteerde. Daar schrok ik van. Hé, nu begint het pas goed, had ik willen antwoorden. Vader, schoonvader, straks opa... Ik blijf volmondig en van harte ‘ja’ zeggen.