article
1.6105379
Ik heb dit jaar de Ronde van Vlaanderen gefietst en vorig jaar Luik-Bastenaken-Luik, over vermaarde hellingen en kasseienstroken, maar die tochten vallen in het niet bij de Ride for the Roses.
Rugnummer
Ik heb dit jaar de Ronde van Vlaanderen gefietst en vorig jaar Luik-Bastenaken-Luik, over vermaarde hellingen en kasseienstroken, maar die tochten vallen in het niet bij de Ride for the Roses.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-ernst-jan-rozendaal/rugnummer-1.6105379
2016-06-14T05:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.4165071.1471324138!image/image-4165071.jpg
Middelburg,Goede doelen,Column,Ride for the Roses,hermes
Columns Ernst Jan Rozendaal

Rugnummer

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Ik heb dit jaar de Ronde van Vlaanderen gefietst en vorig jaar Luik-Bastenaken-Luik, over vermaarde hellingen en kasseienstroken, maar die tochten vallen in het niet bij de Ride for the Roses.

    Afgelopen zaterdag koerste ik door het Sloegebied en de Zak van Zuid-Beveland, routes die ik regelmatig ook als trainingsrondje pak, maar het gaf me meer voldoening dan het beklimmen van de Koppenberg of La Redoute.

    Het regende, merkte ik tot mijn schrik toen ik 's ochtends wakker werd. Ik griste toch nog maar snel mijn regenjack mee. Met tegenzin trok ik het aan. Niet alleen omdat het mijn wielershirt met PZC-logo bedekte, maar vooral omdat mijn rugnummer nu niet zichtbaar was. Dat is een van de mooie dingen van de Ride. Je fietst achter iemand en leest op het rugnummer zijn of haar naam. In een vakje daaronder staat ingevuld voor wie hij of zij rijdt. Iemand met kanker. Een overleden familielid of vriend, of een bekende die nog volop vecht tegen de ziekte waarmee een op de drie Nederlanders te maken krijgt.

    Anders dan bij de meeste toertochten, starten de deelnemers aan de Ride gezamenlijk, nadat eerst het liedje 'The Rose' is gezongen, iets wat Patricia Foort zaterdag fantastisch deed. Bij iedereen liepen de rillingen over de rug en regendruppels maskeerden bij velen opwellende tranen.

    Compleet onder de modder kwam ik zaterdag terug bij de Zeelandhallen. Daar stond de collega (sommige mensen worden nooit oud-collega's) wiens naam ik op mijn rugnummer had geschreven. Kankercellen nemen steeds meer bezit van zijn lichaam. Hij ziet elke dag veel erger af dan de fietsers die zaterdag 120 kilometer wegtrapten. Maar hij stond te lachen alsof hij net een voorjaarsklassieker had gewonnen, zo'n kick kreeg hij van het evenement.

    Omdat duizenden fietsers het hebben gemist, onthul ik nu aan duizenden lezers wat op mijn rugnummer stond: Ik fiets voor Ben.