article
1.6645050
Ik was tien toen ik voor het eerst in Zeeland kwam. Het was 1972 en het zou nog twee jaar duren voor Richard Nixon het veld moest ruimen als president van de Verenigde Staten. Met mijn ouders, twee broers en tweelingzus bracht ik de zomervakantie door op een boerderij bij Zierikzee. Van de vakantie herinner ik me niet zoveel, maar de naam van de boerderij en de eigenaar ben ik nooit vergeten. Het Pikgat van boer Bil, tienjarige jongetjes moeten daar ontzettend om lachen.
Het Pikgat
Ik was tien toen ik voor het eerst in Zeeland kwam. Het was 1972 en het zou nog twee jaar duren voor Richard Nixon het veld moest ruimen als president van de Verenigde Staten. Met mijn ouders, twee broers en tweelingzus bracht ik de zomervakantie door op een boerderij bij Zierikzee. Van de vakantie herinner ik me niet zoveel, maar de naam van de boerderij en de eigenaar ben ik nooit vergeten. Het Pikgat van boer Bil, tienjarige jongetjes moeten daar ontzettend om lachen.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-ernst-jan-rozendaal/het-pikgat-1.6645050
2016-11-15T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6384051.1473765914!image/image-6384051.jpg
Zeeuws nieuws,dnr
Columns Ernst Jan Rozendaal

Het Pikgat

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Ik was tien toen ik voor het eerst in Zeeland kwam. Het was 1972 en het zou nog twee jaar duren voor Richard Nixon het veld moest ruimen als president van de Verenigde Staten. Met mijn ouders, twee broers en tweelingzus bracht ik de zomervakantie door op een boerderij bij Zierikzee. Van de vakantie herinner ik me niet zoveel, maar de naam van de boerderij en de eigenaar ben ik nooit vergeten. Het Pikgat van boer Bil, tienjarige jongetjes moeten daar ontzettend om lachen.

    Had ik die naam niet onthouden, dan had ik me nooit gerealiseerd dat ik het afgelopen weekeinde op precies dezelfde plek logeerde. Tijdens een familieweekend vierden we met zijn vierentwintigen het zestigjarige huwelijk van mijn schoonouders. De enige die ontbrak was onze oudste zoon Rik. Hij werd zondag op zijn verjaardag in Nieuw-Zeeland wakkergeschud door een aardbeving, dat is een column op zich. 

    De voormalige boerderij achter de Oosterscheldedijk heet nu Gasthuis Klap, maar de originele naam is nog te lezen op de dakpannen van de kapschuur. De koeienstal is omgebouwd tot groepsaccommodatie, waar we een sjoeltoernooi hielden, oude video's bekeken en elkaar tot diep in de nacht probeerden te overtroeven in stiften, een variant op het hilarische kaartspel uit Jiskefet.

    Vierenveertig jaar geleden moeten we in het voorhuis hebben geslapen, met zicht op de weg tussen Zierikzee en Burgh-Haamstede. Dat is nu een drukke verkeersader, toen liep hij min of meer dood, want de Oosterscheldekering bestond nog niet. In het foto-album dat mijn moeder maakte zie ik hoe we hielpen met hooien, maar de akkers van toen zijn drassig natuurgebied geworden, want het Pikgat ligt midden in Plan Tureluur. Chris de Stoop zou er een boek over kunnen schrijven.

    Het Pikgat is Zeeland. Benieuwd hoe het er over veertig jaar bijligt.