article
1.6504169
VLISSINGEN - De Bloemenbuurt in Vlissingen staat er niet zo heel fraai op in het grote Buurtonderzoek. Hangjongeren, overlast en verloedering zijn de meest gehoorde klachten. Toch blijken veel bewoners gehecht aan hun omgeving. ,,Ik hou wel van een beetje actie.” Welkom in de meest dynamische buurt van Zeeland.
En toch ben ik dol op mijn buurtje
VLISSINGEN - De Bloemenbuurt in Vlissingen staat er niet zo heel fraai op in het grote Buurtonderzoek. Hangjongeren, overlast en verloedering zijn de meest gehoorde klachten. Toch blijken veel bewoners gehecht aan hun omgeving. ,,Ik hou wel van een beetje actie.” Welkom in de meest dynamische buurt van Zeeland.
http://www.pzc.nl/extra/buurtonderzoek/en-toch-ben-ik-dol-op-mijn-buurtje-1.6504169
2016-10-08T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6504200.1475854186!image/image-6504200.JPG
Hansweert,Buurtonderzoek
Buurtonderzoek
Home / Extra / Buurtonderzoek / En toch ben ik dol op mijn buurtje

En toch ben ik dol op mijn buurtje

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De Bloemenbuurt in Vlissingen staat er niet zo heel fraai op in het grote Buurtonderzoek.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Ingrid van Waarde laat ook ‘s avonds haar viervoeter Nina zonder aarzelen uit.
    VLISSINGEN - De Bloemenbuurt in Vlissingen staat er niet zo heel fraai op in het grote Buurtonderzoek. Hangjongeren, overlast en verloedering zijn de meest gehoorde klachten. Toch blijken veel bewoners gehecht aan hun omgeving. ,,Ik hou wel van een beetje actie.” Welkom in de meest dynamische buurt van Zeeland.

    Laatst nog. Werd er, vlak bij haar, een scooter in brand gestoken. En ja, er wordt wel eens gedeald in de buurt. Of een hennepkwekerij ontmanteld. Maar Ingrid van Waarde tilt er zeker niet te zwaar aan. ,,Als je in Amsterdam woont, maak je dat soort dingen hele dagen mee. Hier valt het tenminste nog op.”

    De van oorsprong Vlaamse woont al negentien jaar in de Jozef Israëlslaan, een zijstraat van de Bloemenlaan. Ze prijst de buurt, die de helpende hand biedt nu ze minder goed ter been is. ,,Vier mensen hebben een sleutel van mijn huis. Het is belangrijk dat je elkaar kunt vertrouwen.” Niet dat ze met alle buren even goed contact heeft. ,,Maar ik heb met niemand problemen. En ik ben echt niet de makkelijkste.”
    In de uitkomsten van het Buurtonderzoek valt de Bloemenlaan en omgeving op. Het is een van de weinige buurten in Zeeland die van de bewoners een onvoldoende krijgt: 5,2. Vooral als het gaat om geluidsoverlast en ergernis over rondhangende jongeren springt de buurt eruit. Ook is er relatief weinig onderling contact. Althans, volgens de deelnemers aan de enquête.

    Tijdens een rondwandeling op een zonrijke, nazomerse middag toont de Bloemenlaan - alle straten zijn hier lanen - ook haar charme. Een straat met historie, met karakter, een laan die lééft. De meertalige, artistieke accenten op gevels en straatmeubilair maken de buurt bijna hip. Pas als de avond valt, wordt ook de schaduwzijde zichtbaar.

    Ingrid van Waarde stoort zich er niet al te zeer aan. Ze laat ook ‘s avonds haar viervoeter Nina zonder aarzelen uit. ,,Klagen doet iedereen al. Het is een multiculturele buurt, maar ook Nederlanders kunnen er een bende van maken. Je ziet steeds meer jonge gescheiden vrouwen met kleine kinderen komen. Die hebben vaak weinig geld. Dat speelt ook een rol in de verloedering. Die tuinen zijn soms één grote vuilstort.”
    Maar weggaan ziet Ingrid niet zitten. Hier voelt ze zich thuis. ,,Als de woningbouwvereniging zou zeggen: je krijgt ergens anders een woning, dan zou ik echt niet weten waar ik liever zou willen wonen.”
    Dat geldt ook voor de twee buurtbewoonsters (‘nee, geen naam’) die op de hoek van de Jozef Israëlslaan en de Bloemenlaan staan te praten. ,,Het is hier echt ons-kent-ons”, zegt een van hen. ,,’s Avonds zitten we altijd op het stoepje met de buren te praten. Natuurlijk is er wel eens wat, maar als je in zo’n omgeving woont, dan weet je dat dat soort dingen gebeuren. En toch ben ik dol op mijn buurtje. Ik hou wel van een beetje actie. Laatst werd hier een wietkwekerij opgerold. De hele straat stond je kijken. Zo zie je elkaar weer eens. Het is ook een kwestie van positief blijven. Je zit hier dicht bij de stad, het strand en de winkels. Ik zou nergens anders willen wonen.”

    Ze wijst op de viswinkel, die onlangs aan de overkant is geopend. ,,Dat vind ik een aanwinst voor de buurt.” Visplaza Atlas, heet de zaak van Aziz El Khannouch, die vroeger een slagerij bestierde. Vele varianten verse vis glimmen je in glanzende vitrines tegemoet. ,,Het loopt zeker niet slecht”, zegt zoon Youssef. Hij woont zelf in de buurt en zou er niet weg willen. ,,Gisteren was ik in Amsterdam, maar dat is mij veel te druk. Ik ben hier nu eenmaal opgegroeid. Er wonen veel jongeren, uit alle lagen en culturen. Het is echt een mix.”
    Een paar van die jongeren - Ahmed, Khalid, Roberto en Morad - hangen rond op de speelplek die twee jaar geleden aan de Bloemenlaan is gerealiseerd. Niks mis met de buurt, vinden ze. ,,Maar er is helaas niets voor jongeren. Zeeland is echt een provincie voor oude mensen. We willen een eigen plek hebben. Dan zou er ook minder overlast in de buurt zijn. Niet dat wij daar iets mee te maken hebben - dat zijn andere groepen”, lachen ze. ,,Wij roken gewoon een jointje en gaan naar huis.”

    Even verderop geniet de 3-jarige Anouk van het kabelbaantje. Opa Charles Jilleba kijkt glimlachend toe. ,,Het is een leuke buurt, die helemaal is verjongd, met al die kinderen. Er zijn hier echt niet meer problemen dan in andere wijken. Wel is de cultuur veranderd. Vroeger kende ik iedereen in de straat. Nu bijna niemand meer. Ik woon hier al 43 jaar en als het blijft zoals het nu is, wil ik er over twintig jaar nog wonen.”

    Opmerkelijk hoeveel activiteiten er zijn. In wijkcentrum Het Palet wordt bijvoorbeeld het maanddiner bereid. Bijna veertig mensen hebben zich deze keer aangemeld voor een Turkse maaltijd, met kippensoep, ovenschotel en een chocoladesurprise tot besluit. Het ruikt alvast goed.
    In hetzelfde onderkomen zit het Repair Café, waar bewoners allerhande spullen kunnen laten herstellen zonder arbeidsloon te betalen. Rinus Nijsse doet ‘het grovere werk’, zoals fietsen en meubels. ,,Je kunt geen betere plek hebben voor zoiets, want het loopt echt storm. Veel mensen hier hebben nu eenmaal geen geld voor reparatie. Ik ben veel positiever geworden over de wijk. De mensen leven hier veel meer samen dan ik had gedacht.”
    Ook bij ‘Het Vlot’ aan de Bloemenlaan is er volop bedrijvigheid. De vroegere basisschool is uitgegroeid tot een bolwerk van buurtactiviteiten. Stichting Droom is er gevestigd, maar ook bijvoorbeeld een buitenschoolse opvang en winkeltjes voor tweedehands boeken (De Boekenboog) en kleding.
    ,,We vergaderen hier zelf ook”, zegt Hannie de Pooter van de wijkraad.,,De buurtbewoners komen hier wel heen, maar nog niet zo vaak als we zouden willen”, zegt De Pooter, die opgroeide in Zeeuws-Vlaanderen. ,,Daar kom ik alleen nog op visite. Ik woon hier met plezier, al blijven zaken zoals veiligheid, de snelheid van het verkeer en hondenpoep voor ons als wijkraad een zorg.”

    Liesbeth van Wezel van De Boekenboog ruimt een net afgeleverde verzameling boeken in, afkomstig van een oude dame. ,,Daardoor zitten we even helemaal in de streekromans.” Alle boeken in de winkel zijn voor een habbekrats te koop. ,,Dat maakt het heel laagdrempelig. We hopen dat mensen hierdoor worden gestimuleerd meer te gaan lezen. We zien het al aan de kinderen van de buitenschoolse opvang. Die komen regelmatig binnen om een boek te halen.”

    Alida Huft zit achter de balie van Stichting Droom. ,,Ik woon zelf ook in de buurt. Ik heb het gevoel dat de mensen socialer worden. Ik ken ook bijna iedereen. Als je door de buurt fietst, blijf je ‘hoi’ roepen. Dit is wel een unieke, levendige wijk. Met ook wat negatieve kanten, maar volgens mij worden die steeds minder. Op zich zou ik uit mijn flat weg willen, maar dan zou ik wel in de buurt willen blijven wonen.”