Jay-Z startte op een podium in het midden van de zaal en West op het hoofdpodium. Beide podia gingen langzaam de lucht in. Ze stonden een meter of zes boven het publiek, alsof ze op het dak van een huis optraden.

Na enkele nummers van 'Watch The Throne' begonnen de heren aan eigen hits (en dat zijn er nogal wat) en werk dat ze in het verleden samen maakten. De opbouw van de show was perfect; afwisseling, balans en tot op de seconde geregisseerd met vlammen, messcherp camerawerk en veel laserlicht. Jammer dat het geluid zo abominabel was. De raps kwamen amper over de keiharde muziek heen die ook nog eens vaak vervormde.

Het publiek zong alles woord voor woord mee en leek veelal dolgelukkig om bij het concert te zijn. Ook al was GelreDome niet uitverkocht en de Zuidtribune zelfs niet in gebruik.

Tegen het eind van de avond werden de hits groter, van 'Golddigger' tot '99 Problems'. De vaste afsluiter van hun optredens, het lijflied, het anthem, de monsterhit, hoe je het ook wilt noemen, 'Niggas In Paris' (zie ook fanvideo hieronder) werd vijf keer gespeeld. Het leidde tot euforie in Arnhem.