Dit is de eerste aflevering van een dagboekje vanaf het Giffoni Filmfestival,
geschreven door Luuk de Visser.
Het is nu bijna half negen, ik heb net een halve liter thee op en een cornetto: een croissant gevuld met banketbakkersroom. Dat eten ze hier elke ochtend bij het ontbijt, om vervolgens bij de lunch borden pasta, bollen mozzerella, en hele courgettes en aubergines weg te werken! Komt hard aan als je dat op een nuchtere maag eet. De mensen in Italie zijn veel opener en hartelijker dan in Nederland, iedereen kent en groet elkaar, een grote familie. Maar zodra ze in hun auto stapen transformeren ze in maniakken: je auto 5 meter voor een andere auto gooien is hier de norm.
Tot nu toe hebben we vijf films gekeken: Portrait in a Sea of Lies, Same Same But Different, Blessed, 13 Semesters en Bo. Ik ga niet uitleggen waar al deze films over gaan, daarvoor is het internet uitgevonden, maar de films zijn so far so good. 13 Semesters, een lichtvoetige Duitstalige komedie over het leven van een student die van sidetracken houdt, is tot nu toe mijn favoriet. Wat betreft het film festival zelf, dat had beter gekund. Ze claimen internationaal te zijn, maar alles behalve de films is in het Italiaans, 70% van de beroemde gasten die uitgenodigd zijn voor een vragenvuur zijn Italiaans, enzovoorts. Het is bijna alsof dit het eerste jaar is dat het festival internationaal wordt gehouden, terwijl het toch echt zijn 40 jarig bestaan viert.
Daarom vluchten we, ondernemend als we zijn, elke dag na de films de bioscoop uit, en gaan we lui op een terrasje genieten van de 30 graden of meer die het kwik hier elke dag haalt. Gisteren hebben we een uitstapje gedaan naar een pitoresk en ongelooflijk touristisch kustplaatsje, waar we nonchalant Samuel L. Jackson tegen het lijf liepen, en we een persoonlijke gids vonden in een Ierse schilder, die heeft beloofd ons in een paar jaar zijn eigen film te laten zien.
Na 10 minuten te hebben getyped werden we onderbroken door het slopende festival programma, nu is het 1 uur en ik voel me geradbraakt, zoals dat met een ouderwets woord heet. Vandaag, na een veel te tamme Engelse film te hebben gekeken, hebben we door Salerno geslenterd. Mijn voeten zijn kapot, en volgens mij val ik zometeen als een blok in slaap. Iemand in mijn gastgezin is jarig, dus dat zal wel een feestje worden wanneer we weer wakker worden. Enfin, het bed roept!
Kijk voor meer informatie op www.pzc.nl/giffoni
