Tekstgrootte

zoals het zand onder mijn voeten

me schurend de waarheid doet voelen

zo is mijn schelp

geopend door jouw zachtheid

de parel die ik bezit blijft voor eeuwig mijn kleinood

zo af en toe zal ik haar poetsen

als een ruwe diamant

zoals een ontluikende klaproos

zacht zoet tussen ander onkruid

maar sterk door eenvoudige schoonheid

met een zilveren rand

tatoeage

als een tatoeage op je ziel

sluipt ze ongemerkt naar binnen

ze wroet, doet en bepaalt nog steeds

de intentie van jouw zinnen

haar schoonheid staat gelijk aan moord

paranoia van het zuiverste soort

jij zal nooit opnieuw beginnen

het verleden haalt het heden in en blijft de toekomst

tis Lente!

Stralende gedachten,

grote glimlach op de fiets.

Het langverwachte zachte,

tis lente uit het niets.

Even ontoerekeningsvatbaar,

gierend van de pret.

Nog een tandje harder,

de hoogste versnelling is aan zet.

Van bovenaf de berg,

keihard naar benee.

Een bagagedrager vol met dromen,

ga je met me mee?

En dan eindelijk; koning winter,

onuitwoestbaar uitgewist.

Zat even niet op te letten,

bijna de aftrap van het voorjaar gemist.

Smoeltje in het zonnetje,

iemand mn zonnebril gezien?

Nog even beschermend smeren,

een beetje factor 10.

Likkebarend lekker,

een ijsje zonder of met,

een dot slagroom, chocodip.

Dat is toch je van het!

Schapenwolken tellen,

op je rug in het gras.

Ik zou wel heel graag willen,

dat het een heel jaar voorjaar was!

Reageren