Niet beschikbaar!
STROMENKIND
het is niet de veldtocht
wel het getrippel
niet de klaroenstoot maar de zucht
die fluit langs de tanden
waarvoor nooit meer de tandenfee tovert
het is niet de loods in zee
wel de deinende paardenstaart
niet het scharlaken
maar de zachte geopende mond
het is niet het aanraken
maar de ritssluiting van verbondenheid
niet de pin op de grond
het is de buiging van vingers
die licht waarborgen
het is haar bestaan
dit onbevangen ontluiken
nog niet toegerust
voor de wasstraat van leven
waar ook verdriet
borstelt ik luister haar tonen
uit snaren voor dromen van
huidwaarts verlangen
Isabelle speelt cello
