Tekstgrootte

Vijven twintig jaar gelee

Ging het nog om de mensen hun wel en wee

Veel gezien, gaan en komen Ieder had zo zijn eigen dromen

Helemaal in het begin Deelde men hun tijd anders in

Er was ruimte genoeg

Bewoners kregen aandacht op ' t moment dat men het vroeg

De verpleging ging hier ook veel op in

De meeste hadden het goed naar de zin

Er werd van alles georganiseerd

Voor bewoners, familie en personeel een revue gepresenteerd

Toneelstukjes, sketsjes enz. opgezet

Men beleefde hieraan veel pret

Zowel bewoners als personeel

Men werd een hechter geheel

Foto's, video's herinnering aan die tijd

Die wil ik voor geen goud meer kwijt In mijn ogen pinkt een traan

De tijd is heel erg vlug gegaan

Waar is dat allemaal naar toe ?

Werden de mensen soms te moe

Is 't doordat er verschillende besturen op de stoep hebben gestaan

Was 't met de motivatie toen gedaan

Steeds vliegen rennen en druk

Dan gaat er ergens iets stuk

Mensen veranderen naar hun eigen ik

Is het dan voor de anderen maar stik

Vijven twintig jaar heel wat meegemaakt

Er zijn dan dingen die je raakt

Wat je allemaal intens hebt beleefd

Word dan zo van de tafel geveegd

Ben je goed gebekt en kan je goed praten

Heeft men het niet zo in de gaten

Hoe de werkelijkheid is

En de plank slaat mis

Er worden dan enkele beloftes gedaan

Komen hier niet meer op terug, en geven de brui er aan

Wat mij dan zeer betreurd

Is, dat ze net doen of er niets is gebeurd

Waar de mens iemand is, is een kreet

Tot je er mee temaken hebt en men je vergeet

Het staat heel mooi op papier

Maar zit het ook in werkelijkheid hier ( hart )

Vijven twintig jaar is een lange tijd

Toch wil ik nog graag iets kwijt

Wat mij zeer, pijn, en verdriet heeft gedaan

Zestien jaar activiteiten begeleiding, laten ze je alleen staan

Altijd paraat en er goed voor geweest

Wordt dan plotseling einde van het feest

Dan zegt er een hoofd bot weg

Doet dit je niks zeg

Moet je, je gevoelens op je werk nog meer bloot leggen

Zodat ze nog meer kunnen kwetsen en er iets over kunnen zeggen

Door de grote steun van thuis uit geven

Kon ik mijn functioneren tot het laatst goed beleven

Werd door hun terzijde gestaan

Ging er weer met volle moed tegen aan

Gaat het goed in je privé en in je werk

Kan je de hele wereld aan en sta je sterk

Het is niet te vermijden

Je kan ze niet van elkaar scheiden

Misschien dat dit gedicht je niks zegt

En het gewoon naast je neer legt

In theorie is alles mooi, maar in de praktijk, komt er soms weinig van terecht

Dit gedicht komt uit de grond van mijn hart en is oprecht

Vijven twintig jaar heb ik in het kort weer legt

Een Moeder,

Een moeder heeft je het leven gegeven

Ze zorgt voor haar kinderen en laat hun het beste beleven

Een moeder is de steun en toe verlaat

Staat haar kinderen bij met woord en daad

Ze worden zelfstandig, staan op eigen benen

Een moeder zal altijd , de tijd voor hun nemen

Haar kleintjes worden groot, gaan uit huis

Kinderen komen nu graag op visite bij moeder thuis

Maar dan komt ineens de tijd

Dan ben je haar plots kwijt

Een mens is dan kwetsbaar en broos

Men is bedroefd en ach zo troosteloos

De woorden die een moeder zei

Die blijven ons nu voor altijd bij

De dingen die ze altijd deed

Herinneren we en verzachten nu ons leed

Een luisterend oor, een knuffel en een laatste zoen

Dit alles kunnen we nu nooit meer doen

De liefde, vertedering en genegenheid

Blijft in onze herinnering, dat is een feit

Reageren