Niet beschikbaar!
Verzonken wereld
Stil spreekt de losse steen na lang rusten in het zand
van menselijk verband
dat in de vloed verdween
de resten van een oud bestaan
een klinkerpad dat is verzonken
waarop de stoere stappen klonken
van boer en visserman tezaam
de steen zo argeloos gevonden getuige van een lot
zo vaak beweend bij de ondergang van oude gronden
de zee geeft minder dan zij neemt
en heeft herhaald haar tol gezonden
waar zij eerst een recht verleent
De waterles
Schuimend beukt de zee de dijk
breekt de wal van steen en klei
en herneemt de heerschappij
in het eens verloren rijk
de lage gronden zuigen
óp het vloeiend zilt
dat windgezweept opkruipt
in oude muren van stal en huis
die dat niet lang verduren
terwijl het bloed in mens en dier verkilt
De ochtend voert een zilveren vogel mee
die spiedend over het water scheert
ziet mens in bootjes naast gezwollen vee
de eeuwenoude waterles wordt weer geleerd
waar land gewonnen was heerst
nu de zee daar niet op tijd het water werd gekeerd
Sorteer reacties
