Niet beschikbaar!
Scène tijdens een repetitie voor het toneelstuk Lange Mouwen door Theatergroep De Drang. foto Willem Mieras
Automutilatie heet het officieel. Achter dat woord gaat een brok ellende schuil: jongeren, meisjes vooral, die in zichzelf snijden met scheermesjes, met kapotte cd-roms of zelfs met nietjes uit de leesmap.
Jongerentheatergroep De Drang maakt er een toneelvoorstelling over: Lange Mouwen."Ik had er nog nooit van gehoord totdat ik er in De Volkskrant een artikel over las en vervolgens ook een documentaire zag. Zelfverwonding, geen idee dat het zo vaak voorkomt", zegt artistiek leider Oscar Postema van De Drang, Hij heeft met zijn theatergroep wel vaker zware onderwerpen aan de orde gesteld. Sinds hij geïnteresseerd raakte in het hoe en waarom van automutilatie besloot hij ook hierover een voorstelling te maken. "Met een luchtige benadering, want ik houd van humor en vind het ook prettig de dingen af en toe eens lekker op z'n kop te zetten. Het leven is vaak zo saai. Bijna alles is vooruit geregeld en gepland. Ongeveer negentig procent van de tijd in het dagelijks leven verveel ik me. Theater kan compensatie bieden. Toch?", lacht Postema wat schuchter na die uitspraak.
Hij benadrukt dit onderwerp, waar nog een flink taboe op blijkt te rusten, wel degelijk serieus te willen nemen. In een toneelstuk wil hij het echter niet als loodzware kost zien opgediend. Dan werkt het niet, weet Postema, die inmiddels als theatermaker kan bogen op een jarenlange ervaring. Zo was hij ook geruime tijd betrokken bij de inmiddels ter ziele gegane Zeeuwse Theatergroep Kwark.
"Vanuit Kwark kende ik ook toneelschrijfster Patricia Kuiper. Zij schreef voor ons onder meer de scripts voor de voorstellingen Stormkracht en Hucklyberry Wim. Ik besloot haar ook te vragen voor De Drang een stuk over zelfverwonding te schrijven", vertelt Postema.
"Ik heb wel drie keer moeten slikken toen ik hoorde waar de voorstelling over moest gaan. Nou ken ik Oscar inmiddels behoorlijk goed en besefte wel dat hij ook graag goed toegankelijke stukken wil brengen", luidt de reactie van Kuiper zelf. Zij is zich uitgebreid in het onderwerp gaan verdiepen en kwam tot dezelfde conclusie als Postema: het komt schrikbarend vaker voor dan je zou denken. Vooral bij meisjes vanaf de puberleeftijd tot soms een eindje in de twintig. Beiden noemen het een zelf gecreëerde pijn om een andere pijn te vergeten. "Sommigen willen letterlijk met de littekens die al het snijden veroorzaakt een nieuwe huid vormen. Ze raken verslaafd aan dat snijden en hebben er vervolgens weer spijt van", licht Postema toe.
In Lange Mouwen voert Kuiper een groep jongeren op, waarin het meisje Tes zich manifesteert als een buitenbeentje. Zij bouwt een muur rond zichzelf op en wil met niemand praten. Het is uit met haar vriendje Stefan. Haar ouders geven meer om haar zieke broertje Herlijn. Klasgenoten krijgen geen contact met Tes en beginnen haar te pesten. Kuiper: "Ik wil bewust ook de kant van de anderen laten zien. De vrienden van het meisje die niet weten hoe ze haar kunnen bereiken. Om het niet te zompig te maken heb ik ook niet gekozen voor incest als oorzaak voor het feit dat Tes zichzelf verwondt. Wat dat betreft zit ik met Oscar op één lijn dat er wat lucht in voorstelling moet zitten."
Het stuk heeft een bijzondere structuur, waarin de vijf jonge spelers diverse rollen vertolken, maar ook in en uit hun rol stappen en aan de zijlijn commentaar geven. De Drang werkt bij deze productie nauw samen met Indigo Zeeland, de organisatie voor preventieve hulp bij verslavingsproblemen. Indigo heeft voor middelbare scholen een speciaal lespakket bij Lange Mouwen ontwikkeld. Scholen in Vlissingen, Terneuzen en Goes hebben daar inmiddels op ingetekend. Verder zijn er openbare voorstellingen op 31 maart in het Arsenaal in Vlissingen, op 20 april in De Mythe in Goes en op 21 april in De Stadsschouwburg Middelburg.
zie ook: www.dedrang.nl
