Niet beschikbaar!
Lineke Lever.foto Allars Willemse
Eke Simons en Lineke Lever vormen een uitgebalanceerd pianoduo.
Het programma was goed samengesteld met composities waarin andere stijlen en volksmelodieën waren verwerkt.Het recital begon met een Fantasia in a van de Zweed K. Wiklander, die het opdroeg aan Eke Simons en die ook een korte uitleg gaf over zijn werk. Het werk in ABA-vorm en in de Franse romantische stijl, bevatte effectvolle contrasten.
De bekende Hongaarse dansen van Brahms, met duidelijke csardaselementen, zitten vol acceleraties en plotselinge tempoverschillen. Het duo speelde de dansen 4, 11 en 16. De eerste bevat imitaties van de draaiende bewegingen van de dans, de andere zijn nostalgisch van karakter en bevatten mooie zigeuner klankkleuren en levendige melodielijnen. Fantasia in f van Schubert is een werk waarin de tragiek en het fatalisme doorsijpelen in de baspartij. De nostalgische melodie van het eerste thema is een soort zachte klacht. Lever & Simons voelen elkaar goed aan en zij trokken het strakke ritme goed door. Deze compositie is dramatisch sterk en typisch Schubert. In het Largo kwam de canon tussen beide partijen goed over. Knap was de vitale interpretatie van het Scherzo, met te weinig contrast in het trio. Technisch knap vertolkt maar de interpretatie had iets subtieler mogen zijn.
Sonate 1 oktober 1905 van Janacek is geïnspireerd op een gebeurtenis: de dood van Frantisek Pavlik tijdens een protestdemonstratie. In deel 1 wordt de sfeer in de straten tijdens die manifestatie uitgebeeld met als emoties: angst, melancholie en gewelddadigheid. Na een koraal volgt een lyrische, bijna religieuze passage en alles eindigt met doordringende obstinate akkoorden. Deel 2 is geschreven als een elegie, de klaagzang kwam obsessioneel over.
Bilder aus dem Osten van Schumann bestaat uit zes Impromptu's. Ze zijn geïnspireerd op Arabische gedichten. In de zes delen zijn zowel de thema's als de ritmes verschillend: gepassioneerd en snel, met Turkse kenmerken, nostalgisch en zangerig, volksachtig, vrolijk en zelfs ironisch.
De Sonatina (1950) componeerde Ligeti in de periode dat hij les gaf op het conservatorium in Boedapest, voor hij in 1956 Hongarije verliet. Allegro klonk speels met repeterende elementen, en na een dromerig Andante klonk het Vivace met een pittig ritme, levendig.
Een boeiend recital gebracht door twee pianisten die beschikken over een goede techniek.
