Verteller Bart Moeyaert torent hoog uit boven het Blazers Ensemble. foto Mark Neelemans
Het bekende oratorium Die Jahreszeiten van Haydn, waarin het landleven doorheen de seizoenen muzikaal wordt beschreven, is door Hans van der Heide bewerkt voor een ensemble van hobo's, klarinetten, fagotten, hoorns, trompet, trombone, contrabas en slagwerk.
Hoboïst Bart Schneemann, de artistieke leider van het Muziekfestival, opende met zijn eigen ensemble de twaalfde editie. Een aparte opening omdat de combinatie van literatuur en muziek voor veel toehoorders een aangename afwisseling is.Het Paradijs begint waar De Schepping eindigt. In de tuin van Eden is het een en al overdaad. Moeyaert, gezeten op een stoeltje verzorgde een nogal lange inleiding waarin hij de Schepping memoreerde en in dit Paradijs verschijnt tenslotte de vrouw. Moeyaert is een rasverteller met een warme, sensuele stem. Zijn verhaal is goed geschreven en zijn wijze van voordragen is erg beeldend. De natuurbeschrijvingen prikkelen de zintuigen en de verhouding tussen de man en vrouw komt tijdloos over. Suggererend was zijn uitspraak: ,,Als je in het begin van alles wilt zien, moet je veel weglaten." Dat weglaten is toegepast in de bewerking van de partituur van Haydn, die alleen bij het begin en het einde weerklinkt via een geluidsopname met koor en vol orkest. Het ensemble speelde daarna in op de vertelling die Moeyaert vertolkt vanaf een soort gestoelte, zoals voor de tennisreferee (hoge trap met het stoeltje er boven op). De fragmenten uit de Jaargetijden zijn herkenbaar, maar absoluut eigentijds. Knap was de belichting tijdens de uitvoering en grappig de enkele theatrale vondsten: de windmolen en het laten regenen door twee gieters te legen. Het harmonieuze verhaal, soms sappig, zoals de appels die de musici tussendoor opaten, soms beangstigend, kreeg een onverwachte wending. De harmonie werd verstoord door de onvrede en loomheid van de vrouw, deze dissonanten werden op een originele manier opgelost.
Het Nederlands Blazersensemble speelde gedreven en met muzikaal gevoel. De bekende delen (de jacht, het opkomen van de zon, het onweer, de oogst met drinklied en het bekende Spinlied) kwamen goed over. Er waren mooie soli, door trombone, trompet, hoorns en fagotten, te horen. De klankkleuren van de houtblazers waren vol en bijzonder mooi. De inbreng van de contrabas en het slagwerk was suggestief. Heel bijzonder klonken de Engelse hoorn en contrafagot in sommige passages. Tijdens het Spinlied werd door vier leden ook gezongen, verrassend en passend in het geheel. Kortom de uitvoering was een aangename manier om de muziek van Haydn bekend te maken bij het grote publiek, dit concert is niet alleen voor pure muziekliefhebbers.
