Mathilde Willink (geboren De Doelder, uit Terneuzen) was als - derde -
echtgenoot van de 40 jaar oudere kunstschilder Carel Willink een tijdlang de
bekendste Nederlandse societyfiguur.
Zie ook:
Wat in dit muziektheaterstuk over haar leven wordt verteld, lees je (completer dan nog) binnen drie minuten op Wikipedia. Dus daar zit de focus al evenmin. Wat de voorstelling wel probeert over te brengen, is dat sommige societyfiguren tragische personages zijn.
Tragisch was Mathilde Willink misschien wel. De onopgehelderde doodsoorzaak (in 1977, 39 jaar oud) wijst sterk in de richting van zelfmoord, ook al is het in de praktijk nogal lastig om jezelf rechtshandig door je linkeroor te schieten. Een week voor haar dood sprak ze over 'drastisch ingrijpen', maar niemand die iets vermoedde. Allemaal zaken overigens waar de voorstelling geen woord aan vuil maakt. Ook niet aan de voorafgaande luidruchtige scheiding, compleet met aan flarden gesneden schilderijen. Mathilde praat. Over zichzelf. Vervuld van zichzelf uiteraard. En dat is alles. Staccato. Verwaand. Ordinair. Jaloers. Geaffecteerd.
Ik denk dat je dat echt wel knap mag noemen, wanneer een tekst je het besef van tragiek kan geven zonder aandacht te besteden aan wat wij - zoals hierboven omschreven - doorgaans 'tragisch' noemen. Misschien is de trom iets te roffelig als ik zeg dat alleen de allerbesten dat kunnen, maar toch. Ik vind het wel een verdienste, dat je hier uit de zich opstapelende zinnen met soms heel banale inhoud (misschien juist daarom?) langzaam een besef van tragiek in je voelt groeien. Twee bladen vol met quotes uit de voorstelling heb ik ijverig neergepend in het donker. De verleiding om te citeren is groot. Het heeft geen zin. Alleen het totaalverhaal geeft je de sensatie van tragiek, niet die éne zin.
Ze praat niet alleen. Ze ís. In een schitterend Fong Leng-gewaad, dramatisch in kleur (heftig rood overheerst) en in vorm. Ze kan er zich mee omvormen tot een prachtige pauw-mens. En zo ijdel wás ze. De spiegelwanden van het decor... (vooruit, tóch een citaat: "Ik zou liefst in mijn eigen mausoleum wonen, met al dat glimmend marmer, of in een spiegelzaal.")... de spiegelwanden van het decor weerkaatsen haar twee-, drie-, viervoudig. Ze straalt zonder te stralen. Ze regisseert haar overdachte poses geraffineerd. Ze is overal.
Dat Louis van Beek zijn personage in travestie vertolkt - en hij doet dat heel sterk en overtuigend - verhoogt het gevoel van tragiek aanzienlijk. En dan is er natuurlijk de muziek (van David Cantens), de liederen. Eindelijk eens een keer organisch in het geheel opgenomen. De muziek vaak op de achtergrond aanwezig als stemmingsbeeld (zoals meestal in films) en dan - een keer of zes - bijna spontaan overgaand in een sober, maar goed lied. Mooi, functioneel, treffend.
'Mathilde' toert nog tot eind april, onder meer op elf plaatsen in Zeeland. Speellijst op www.theaterzeelandia.nl
