Niet beschikbaar!
De organisatie Zomeravondconcerten aan Zee bestaat twintig jaar.
Daarom werd de reeks van acht recitals op de woensdagavonden in juli en augustus geopend met een feestelijke uitvoering. Klarinettist Vlad Weverbergh had het programma licht veranderd en er 'meezingers' op geplaatst. Muziek uit opera's van Verdi (bewerking L. Bassi) die de musici zelf graag horen en spelen.De bonte aaneenschakeling van koren en aria's uit Rigoletto was toegankelijk en leverde een aha-erlebnis op. Het was meteen duidelijk dat pianist en klarinettist een fenomenale techniek in huis hadden, de populaire melodietjes werden vlot en virtuoos gespeeld. De pianopartij was aan de bescheiden kant en de akoestiek (vrij open en hard) werkte niet in het voordeel van de muziek. Te vaak overheerste het klarinetgeluid de piano. Pianist Nikolaas Kende etaleerde zijn technische vaardigheid met glans in de Ballade 2 van Liszt.
De Ricercare van Bram Van Camp, een jonge Vlaamse componist, was een kers op de feesttaart. Het kleine nostalgische motief werd door beide instrumenten gebracht en daarna met variaties gezamenlijk uitgewerkt. De bewerking van La Traviata van Verdi was aantrekkelijker dan Rigoletto, omdat de bekende aria's nu herhaald werden met virtuoze versieringen. Het deel met feestelijke muziek werd afgesloten met een toegift: De vlucht van de hommel van Rimsky-Korsakov.
Het tweede deel bestond uit ernstige kamermuziek. De Sonate 2 voor klarinet en piano van Brahms, met gelijkwaardige partijen, klonk - na al die virtuoze muzikale uitbarstingen - sereen en melodieus. De uitvoerders anticipeerden goed en er werd fijn gemusiceerd, vooral in de prachtige zachte passages. Het middendeel, met een sneller tempo, werd onderbroken door een koraalmotief, een typische Brahms-inbreng. In het eerder serene, soms weinig spannende slotdeel was een speelse pianobegeleiding te horen. De sonate werd afgesloten met een wervelende tpassage. Ook tijdens de vertolking van dit werk speelde de akoestiek niet in het voordeel van de musici.
Het hoogtepunt was bewaard voor het eind van het concert. In Constrasten van Bartók trad ook violiste Jolente de Maeyer op. Zij speelde de moeilijke dubbelgrepen met gemak en toonde dat zij uit het goede violistenhout gesneden is. Het contrast tussen de delen werd goed in de verf gezet en de beginakkoorden van deel 3 kregen door een stevige vertolking een demonisch karakter.
