1/5
Galerie Verhagen, staat op de ruit van de leegstaande winkel in de Sint Jacobspassage, waar zijn schilderijen worden geëxposeerd. ,,Ik hoop dat de mensen denken dat het een groenteboer is", zegt de P.C. Hooft-prijs-laureaat.
Zie ook:
Hans Verhagen had er niet op gerekend dat Zeeland hem met een festival zou eren. ,,Dat is het laatste waar ik aan gedacht had, eerlijk gezegd."
Hoewel hij al decennia in Amsterdam woont, blijft Vlissingen voor hem iets bijzonders houden. ,,Ik ben hier toch geboren en getogen. Ik heb hier dromen gehad en daarvan is een aantal meer dan uitgekomen, maar er zijn hier ook verschrikkelijke dingen gebeurd, maar dat hoort bij de totaliteit van het leven."
,,Ik heb altijd wel een zekere opwinding als ik naar Vlissingen reis, maar ook de neiging om weer snel weg te gaan, omdat sommige dingen me niet bevallen, zoals het totaal rücksichtslos en stompzinnig afbreken van de binnenstad en daarvoor een nieuwbouw in de plaats zetten die de middenstand niet kan opbrengen. Dat wat mensen moeten vergeten hebben ze hier in stand gehouden, zoals allerlei oude wetten en moralen, en dat wat ze in stand moeten houden hebben ze afgebroken, in letterlijke zin ook."
De aandacht rond de PC Hooftprijs ('Zo'n prijs is uiteindelijk toch flauwekul allemaal') heeft hem nogal onledig gehouden. ,,Ik ben blij dat het voorbij is, want ik kreeg het een beetje benauwd van al die belangstelling. Er werd voortdurend geroepen 'niet voor zijn tijd' - dat herken ik wel - maar aan de andere kant merkte ik verwondering van mensen die zeggen: het is toch een deftige prijs, voor mensen als Harry Mulisch, maar niet voor zo'n belhamel? Ik ben inderdaad niet zo'n chique, gearriveerde schrijver, maar ik heb natuurlijk gewoon keihard aan die poëzie gewerkt en een eigen iets ontwikkeld wat er mag zijn. Ik ben niet blind, ik weet heus wel dat het heel goed is."
Met schilderen begon hij in 1984. ,,Dat was in een periode van zelfgekozen eenzaamheid, na een scheiding. Ik deed het om die - het klinkt misschien braaf - te overwinnen, te overbruggen. Ik had nog nooit geschilderd en heb geen enkel talent op dat gebied. Ik zou op de kunstacademie met gebulder worden afgewezen. Ik begon van de grond af aan, met make-up, nagellak, spuitbussen, later met acryl. Olieverf zou ik nooit doen, want dan zit binnen een week het hele huis inclusief ikzelf onder."
De afgelopen jaren heeft de nadruk weer op poëzie gelegen. ,,Schilderen en poëzie gaan in principe wel samen, maar de praktijk leert toch dat je op een gegeven moment helemaal involved raakt in het een óf het ander. Ik heb een tijd niet gepubliceerd, tussen 1971 en 1984. Het gezeur was toen niet van de lucht. Nu begint men te zeuren dat ik zo lang niet geschilderd heb. Nou ja, dat is beter dan dat ze me helemaal vergeten."
Zijn laatste drie poëzieuitgaven, recent gebundeld in Automatische profeet, rekent hij tot zijn beste werk. Hoewel hij sindsdien diverse nieuwe gedichten heeft geschreven, is er nog geen zicht op een nieuwe bundel.
,,De maatstaf is bij mij vrij hoog. Als ik het gevoel krijg dat ik mezelf herhaal of dat het op wat voor manier dan ook minder wordt, dan wacht ik. Mijn neiging bij het schrijven is nog steeds dezelfde: met een minimum aan materiaal een maximum aan power, aan zeggingskracht bereiken."
