Hans Verhagen, gisteren aan de champagne bij zijn uitgever in Amsterdam. foto Evert Elzinga/ANP
VLISSINGEN - Voor de een kwam het nieuws als een grote verrassing, de ander had al signalen dat het 'eraan zat komen'. Maar de Zeeuwse reacties op het toekennen van de P.C. Hooft-prijs 2009 aan Hans Verhagen zijn eensluidend: een geweldige prestatie.
Zie ook:
Aarnout de Bruyne, onder meer hoofdredacteur van de Slibreeks:
,,Dat is toch even wat. Zo'n prijs winnen is geen flauwekul. Het is een heel chique prijs, wat niet zo goed past bij Hans, die zich toch altijd tegen het establishment keert. Prachtig dat een figuur die zo zijn eigen weg gaat, deze prijs krijgt. Ik had het niet verwacht, want voor zo'n prijs moet je je eigenlijk ophouden in allerlei literaire kringen. Het is vaak een kwestie van: je moet een beetje goed liggen. Hans blijft een eenling.
Ik volg hem al heel lang. Hij is iemand die altijd zichzelf is gebleven en een duidelijk eigen stem heeft. Hij schrijft zeer associatief, terwijl het toch leesbaar blijft. Hij schrijft ook vaak tegen het boze burgerdom en claimt op allerlei manieren zijn eigen vrijheid.
Hans Verhagen past ook helemaal in het rijtje recalcitrante Vlissingse schrijvers, die eigenlijk al begint met Jacobus Bellamy en later met Betje Wolff en bijvoorbeeld ook Geert van Oorschot."
Joep Bremmers, samensteller verzameld werk van Simon Vinkenoog:
,,Dit is heel verdiend, omdat hij al heel lang op een constant hoog niveau gedichten schrijft, hoewel die misschien niet voor iedereen even makkelijk zijn te begrijpen. Het is ook een controversieel persoon. Dat maakt de prijs speciaal. Wat ik verder bijzonder vind is dat sinds het verschijnen van zijn verzameld werk, in 2003, hij een behoorlijk hoge productie heeft. Er zijn alweer drie nieuwe bundels uitgekomen. Toen Louise, uit zijn jongste bundel Zwarte Gaten, vind ik een van de aangrijpendste gedichten uit zijn oeuvre."
Meindert Inderwisch, onder meer actief als schrijver en dichter:
,,Als dichter is Hans Verhagen toch tamelijk ongeëvenaard in Nederland. Hij is echt een heel grote. Erg leuk om nu te horen dat hij deze prijs gewonnen heeft. Zijn poëzie is volstrekt authentiek. Hij is heel gevoelig op taal, op wat voor soort woorden hij gebruikt. Of zijn poëzie de laatste jaren nog beter is geworden, durf ik niet te zeggen. In elk geval wel gevarieerder en zeker niet slechter."
Bert Quite, beeldend kunstenaar. Was onder meer betrokken bij Dragonfly. Een aantal gedichten in Zwarte Gaten is aan hem (en Huib Pouwer) opgedragen:
,,Dit is heel fijn voor Hans. Ik kan wel zeggen dat ik een groot bewonderaar ben van alles wat hij doet. Ik ken hem ook al heel lang. Dat maakt het misschien ook wat makkelijker om zijn poëzie goed te begrijpen. Die zit toch vol met grote, vérgaande gedachtengangen en gevoelens. Zo komt het tenminste op mij over. En uit de laatste bundels kun je opmaken dat hij zich nog steeds ontwikkelt. Je ziet dat hij niet in herhaling valt."
Mario Molegraaf, als poëzierecensent onder meer werkzaam voor de PZC:
,,De poëzie van Hans Verhagen heeft de laatste jaren zo'n wonderbaarlijke wederopstanding doorgemaakt, dat dat alleen al deze prijs waard is. De bundels die hij in deze eeuw heeft gepubliceerd, vind ik allemaal tot zijn beste werk behoren. Het zijn gedichten die ik niet altijd helemaal begrijp, maar die je wel meeslepen. Er zit ook een duidelijke betrokkenheid in. Je vindt er zaken in terug die vooruitwijzen naar wat nu de kredietcrisis heet. In die zin heeft Verhagens poëzie ook wel profetische trekken.
Kortom, dit is een heel mooie prijs. Vaak vallen literaire prijzen toch in verkeerde handen, maar dit is een grote verrassing én een aangename verrassing."
