1964: De Britse natuurkundige Peter Higgs berekent dat er een deeltje moet bestaan dat alle andere deeltjes massa geeft. Het is het ontbrekende puzzelstuk in de natuur. Het deeltje, een zogeheten boson, wordt naar hem vernoemd.

1993: Natuurkundige Leon Lederman en schrijver Dick Teresi schrijven een boek over de moeizame zoektocht naar het Higgs-boson. Ze willen het ,,the goddamn particle'' (het verdomde deeltje) noemen, maar de uitgever vindt dat te ver gaan en maakt er ,,the God particle'' (het God-deeltje) van. De bijnaam blijft hangen. Lederman en Teresi vergelijken het Higgs-boson met een onzichtbare voetbal: de manier waarop voetballers over een veld lopen, maakt duidelijk dat er ergens een bal moet zijn, maar niemand ziet de bal zelf.

2003-2004: Het Europees Centrum voor Kernonderzoek (CERN) bepaalt met de deeltjesversneller LEP waar het Higgs-boson ongeveer te vinden moet zijn. Dat gebied wordt in de jaren erna steeds kleiner, natuurkundigen komen het deeltje op het spoor.

2008: Het CERN neemt de grootste deeltjesversneller ter wereld in gebruik, de Large Hadron Collider (LHC) op de grens van Zwitserland en Frankrijk. Daar worden deeltjes op elkaar afgevuurd. Er zijn honderden miljoenen botsingen per seconde, waarbij de deeltjes uiteenvallen in nog kleinere deeltjes. Dat moet het Higgs-boson blootleggen.

13 december 2011: Het CERN zegt met de LHC-deeltjesversneller aanwijzingen te hebben gevonden voor het bestaan van het Higgs-boson. De wetenschappers verwachten in de loop van 2012 zekerheid.

7 maart 2012: Wetenschappers van de Amerikaanse deeltjesversneller Tevatron bij Chicago vinden aanwijzingen voor het Higgs-boson, maar er is nog geen onomstotelijk bewijs.

4 juli 2012: Het CERN zegt dat het vrijwel zeker het Higgs-boson heeft gevonden. De kans op een meetfout is miniem. Toch durven de wetenschappers het woord 'ontdekking' nog niet in de mond te nemen. Verder onderzoek moet de allerlaatste twijfels wegnemen.