Jessica Maas ISTANBUL - De 24-jarige Ali Pancaroglu uit Istanbul wil zich graag voorstellen. "Ik ben Ali en ik ben 24 jaar oud." De slager uit Istanbul is één van de leerlingen van WilSan, de enige door de Turkse overheid erkende taalschool. De school stoomt leerlingen in een paar maanden klaar voor het verplichte Nederlandse inburgeringsexamen.
Pancaroglu wil zo snel mogelijk naar z'n Turkse vrouw in Den Haag. Hij is niet de enige. Zijn acht klasgenoten - afkomstig uit heel Turkije - willen naar hun partners in Rotterdam, Zwijndrecht, Amsterdam, Utrecht en Helmond. Niet voor niets luidt de slogan van WilSan: 'Alles voor de liefde'. Ali hoopt in Den Haag ook als slager aan de slag te kunnen. "Ik wil alles doen."Drie ochtenden per week stampen de leerlingen in de warme klaslokalen Nederlandse woordjes en krijgen ze uitleg over de Nederlandse cultuur.
De school is een initiatief van Cor Wildenberg - in Nederland wiskundeleraar - zijn Turkse vrouw Uzay en zijn partner Murat Sanli. In maart 2006 werd het Nederlandse inburgeringsexamen verplicht. In juni 2006 ging het Nederlandse schooltje van start.
Inmiddels hebben dik honderd leerlingen van WilSan het examen gehaald en zijn ze herenigd met hun liefde in Nederland.
Wildenberg: "Het examen, dat telefonisch door een spraakcomputer op het consulaat wordt afgenomen, is pittig. Ze krijgen lange zinnen die ze moeten nazeggen zoals bijvoorbeeld: 'door de harde regen zijn veel planten beschadigd'. Soms raken ze van schrik geblokkeerd. Wij proberen ze hierop voor te bereiden."
De leerlingen zijn jong, tussen de twintig en dertig, en bijna allemaal getrouwd met een Turkse partner. Behalve de 26-jarige Ahmet Sedefoglu. Hij heeft als enige in de klas een Nederlandse vriendin, vier jaar geleden ontmoet in Alanya. "Ik heb haar ten huwelijk gevraagd, maar ze zei: 'nee'. Ik begreep er eerst niets van. Maar ze wil wel samenwonen. In Nederland is dat heel gewoon", klinkt het verdedigend. "Voor mijn familie is dat wel moeilijk." De verschillen tussen Nederland en Turkije komen in de lessen ook aan bod. Volgens Wildenberg zijn die minder groot dan gedacht. "De mensen hier zijn ook gewend aan travestieten op televisie, of sexy geklede vrouwen. Wat wel een verschil is, is dat in Nederland overal - op school, op kantoor - over alles gepraat moet kunnen worden. Nederlanders zijn wat dat betreft veel directer."
In het Turkse onderwijs worden gevoelige onderwerpen als politiek, religie en seks meestal gemeden. En dat merkt Wildenberg. "De leerlingen snijden dit soort onderwerpen zelf niet snel aan. Die bespreken ze in kleine kring."
Docent Araci wil haar leerlingen een niet al te rooskleurig beeld voorspiegelen. Het zal moeilijk voor ze zijn, maar de motivatie is groot. "De leerlingen komen met allerlei vragen. Zijn drugs een groot probleem? Hoe koud is het in de winter? En komt Nederland echt een keer onder water te staan? Sommige leerlingen maken zich daar serieus zorgen over."
Sorteer reacties
